Guglielmo Marconi
Geschiedenis van de radio

Guglielmo Marconi werd op 25 april 1874 geboren in Bologna als tweede zoon van een Italiaanse landjonker en Annie Jameson of Daphne Castle, Wexford in Ierland. Hij kreeg een privaat opleiding in Bologna, Florence en Leghorn. Als jongen had hij al interesse in natuur- en elektriciteits wetenschappen en bestudeerde de werken van Maxwell, Hertz, Righi, Lodge en anderen.

In 1895 begon hij met laboratorium experimenten op het landgoed van zijn vader in Pontecchio, waar hij erin slaagde draadloze signalen uit te zenden over een afstand van ca. 250 meter en zodoende was hij de eerste uitvinder van het eerste praktische systeem van draadloze telegrafie.

In 1896 nam Marconi zijn apparatuur mee naar Engeland, waar hij werd voorgesteld aan Sir William Preece, hoofdingenieur van de Engels PTT. Later in dat jaar kreeg hij s'werelds eerste patent voor een Draadloos Telegrafie Systeem. Hij demonstreerde met succes in Londen, op Salisbury Plain en over het Kanaal van Bristol. In 1897 richtte hij 'the Wireless Telegraph & Signal Company Limited' op. (In 1900 omgedoopt in 'Marconi's Wireless Telegraph Company Limited.) In datzelfde jaar gaf hij een demonstratie bij het Italiaanse Governement in Spezia, waar draadloze signalen werden gezonden over een afstand van 20 kilometer. In 1899 bracht hij draadloze verbinding tot stand tussen Frankrijk en Engeland over het Kanaal. Hij richtte permanente draadloze stations op bij the Needles, Wight, Bournemouth en later in het Haven Hotel, Poole, Dorset.

In 1900 kreeg hij patent Nr. 7777 op zijn beroemde afstembare telegrafie. Op een historische dag in december, 1901, bewees hij zijn theorie, dat draadloze golven niet worden beinvloed door de kromming van de aarde door de eerste draadloze signalen te zenden over de Atlantische Zee, tussen Poldhu, Cornwall, en StJohns Newfoundland, een afstand van ca. 3200 kilometer.

Tussen 1902 en 1912 patenteerde hij diverse nieuwe uitvindingen. In 1902, tijdens een reis op de Amerikaanse Liner 'Philadelphia' demonstreerde hij het z.g. daglicht effect m.b.t. tot de draadloze telegrafie en in het zelfde jaar patenteerde hij zijn magnetische detector, welke toen de standaard draadloze ontvanger werd voor vele jaren. In december 1902 zond hij de eerste volledige berichten naar Poldu vanuit stations in Glace Bay, Nova Scotia, en later Cape Cod, Massachusetts. Deze vroege testen kregen hun hoogtepunt bij de opening van de eerste transatlantische commerciele dienst tussen Glace Bay en Clifden, Ierland, nadat de eerste kortere afstands publieke dienst was opgericht tussen Bari in Italie en Avidari in Montenegro. In 1905 patenteerde hij zijn horizontale antenne en in 1912 een tijdgereguleerde vonk om een constante draadgolf op te wekken.

In 1914 werd hij luitenant in het Italiaanse leger, later bevorderd tot kapitein, en in 1916 overgeplaatst naar de Marine in de rang van kapitein-luitenant. Hij was lid van de Italiaanse Regeringsmissie naar de Verenigde Staten in 1917 en 1919 aangesteld als gevolmachtigd delegatielid bij de Parijse Vredes Conferentie.

Hij werd beloond met de Italiaanse Militaire Medaille in 1919 als erkenning voor zijn militaire dienst. Tijdens zijn diensttijd in Italie ging hij verder met zijn onderzoek van de korte golven, die hij gebruikte bij zijn eerste experimenten.

Na verdere testen met zijn medewerkers in Engeland volgen series van proeven in 1923 tussen het Poldhu Station en Marconi's jacht 'Electra', die op de Atlantische Oceaan en de Middellandse Zee voer. Dit leidde tot een systeem van gerichte lange-afstands communicatie. Voorstellen om dit systeem te gebruiken voor Rijks-communicatie werden door de Britse overheid aangenomen en het eerste gerichte station, dat Engeland met Canada verbond werd in 1926 geopend en andere stations volgden het volgende jaar. In 1931 begon Marconi de propagatie van nog kortere golven te onderzoeken, wat resulteerde in de opening in 1932 van s'werelds eerste microgolf radiotelefoon link tussen Vaticaanstad en de zomer-residentie van de Paus in Castel Gandolfo.

Twee jaar later demonstreerde hij in Sestri Levante zijn microgolf radiobaken voor scheepsnavigatie en in 1935, weer in Italie gaf hij een practische demonstratie van de principes van Radar, een onderwerp waarover hij in 1922 al een lezing had gehouden bij het American Institute of Radio Engineers in New York.

Hij ontving eredoctoraten van verscheidene universiteiten en veel andere internationale eerbetoon, onder andere de Nobel Prijs voor Natuurkunde, welke hij in 1909 deelde met Professor Karl Braun, de Albert Medal van de Royal Society of Arts, de John Fritz Medal en de Kelvin Medal. Hij werd gedecoreerd door de Tsaar van Rusland met de Orde van St.Anne. De koning van Italie benoemde hem tot Commandeur in de Orde van St.Maurice en Sy.Lazarus, en het Groot Kruis in de Orde van de Italiaanse Kroon. Marconi werd ook ereburger van Rome (1903)en werd Ridder in de Orde van Savoye in 1905. Nog vele andere onderscheidingen volgden. In 1914 werd hij senator in de Italiaanse Senaat en Honorary Knight Grand Cross of the Royal Victorian Order in Engeland. In 1929 kreeg hij de titel van markies.

In 1905 trouwde hij met Beatrice O'Brien, dochter van de 14-de Baron Inchiquin, scheidde in 1927. Daarna trouwde hij met de Gravin Bezzi-Scali van Rome. Hij had een zoon en twee dochters bij zijn eerste vrouw en een dochter bij zijn tweede vrouw. Zijn ontspanning was jagen, fietsen en motorrijden.

Marconi overleed te Rome op 20 juli 1937.